Welkom op mijn weblog
Je bent 19 jaar en je moeder wil een trui voor je breien die je graag wilt hebben. Jurjen van Houte kiest zelf het patroon. Het wordt een trui met elanden.
Zijn er eigenlijk veel jongens van deze leeftijd die een trui, gebreid door de moeder willen dragen? Of, zijn het alleen de jongemannen die met mode bezig zijn zoals Jurjen? Mode is voor hem een uit de hand gelopen hobby, zijn kledingkast begint uit te puilen, vertelt hij in Volkskrant magazine.
's Ochtends trekt hij aan waar hij zin in heeft. Vervolgens stileert hij het totdat het past bij wat hij gaat doen die dag.
Gistermiddag werden drie exposities tegelijk geopend in Museum van Bommel van Dam: Uit de verzameling: Collectieverhalen, Entlang dem Rande des Mondes en De Wonderjaren.
De Wonderjaren is een familietentoonstelling. Hierin brengen drie kunstenaars hun jeugdherinneringen samen in woord, beeld en geluid. Alle drie zijn ze opgegroeid in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Frank Groothof (bekend van onder andere Sesamstraat) vertelt verhalen, door Michel Pellanders zijn foto's en films bijeen gebracht en geluiden zijn van Hannes Wallrafen. Toch gaat het niet alleen over de jaren vijftig van de vorige eeuw, maar ook andere tijden. Het gaat over het effect van geluid en beeld van een opgroeiend kind. Welke herinneringen brengen ze nu naar boven? Welke beelden roepen ze op bij anderen, niet opgegroeid in de jaren vijftig van de vorige eeuw? De bezoeker kan herinneringen aan school, aan thuis en aan de buurt beleven, beluisteren en ontdekken in onder andere een woonkamer, speelhut, klaslokaal en een oude DAF.
Op de website De Wonderjaren kun je je eigen jeugdherinnering achterlaten als tekst- of fotobestand. Zo ontstaat een virtueel museum met jeugdherinneringen van ons allemaal.
In Museum van Bommel van Dam hangt een prikbord waar iedere bezoeker zijn/haar jeugherinnering kan achterlaten. Marion Hoekveld (1948) schreef het volgende:
Beer
ik
een meisje en een teddybeer
zij houdt hem stevig vast
hij is van haar, zij houdt van hem
ze gaf hem kleren en een muts
met punt-oren die ze zelf op had
toen ze zo groot was als de beer
ze noemt hem Beer
en laat hem zijn
hij was een cadeau
van een tante van haar moeder
een zus van haar opa
tante Lize bracht Beer
op haar tweede verjaardag
hij was groot voor haar
ze liet hem niet meer los
zestig jaar later is hij er nog
oud, lief, gammel en naakt
Uit het Venlose Gemeentearchief is een fotoserie samengesteld van de fotograaf Cas Oorthuys die in de jaren vijftig van de vorige eeuw Limburg bezocht. Onderstaande foto is gemaakt in Maastricht in 1959.
Na 23 mei reist de tentoonstelling De Wonderjaren door naar Tresoar in Leeuwarden.
Steeds meer kunstenaars laten zich inspireren door handwerk of nemen zelf naald en draad ter hand. Zo ook Ton Slits zoals je op onderstaande foto kunt zien. Het is een detail uit een werk van 21,5 x 15,5 cm.
Een groot papierwerk van Ton Slits siert de grote ruimte. Het zijn vijf grote vellen papier waarin uitsnijdingen met de hand zijn gedaan. Her en der verspreidt tref je (doods)hoofdjes aan. De kunstenaar was zelf aanwezig, maar liet niets los over zijn bedoelingen met dit werk. Ik zie de 'spinnenwebben' als een verwijzing naar de maatschappij waarin de mens de weg is kwijtgeraakt.
Elma: 'Donderdag 28 januari stond er in de Telegraaf een artikel, over een heel aparte uitnodiging van het Rijksmuseum. Kom zaterdag 6 februari het 17e eeuwse mutsje breien, dat de Hollandse walvisvaarders in hun walvisdorp Smeerenburg op de Noordpool droegen.
De breimiddag is in het ateliergebouw aan de Hobbemastraat vlak bij het Rijksmuseum. Wel is het verplicht om je aan te melden per e-mail. Net voor het afsluiten van de computer toch maar even een mailtje gestuurd, het leek mij enig om te doen. De volgende morgen de site van het Rijksmuseum bekeken en las dat de breimiddag vol was. Met het openen van de mails was er tot mijn grote verrassing een mail met de bevestiging dat ik mocht komen breien.
Zaterdagmorgen om 7 uur richting Amsterdam. Eerst maar naar het Ateliergebouw, de breitas inleveren om nog even te genieten van het Rijksmuseum, dat niet mogelijk was. Er stond een erg lange rij te wachten om naar binnen te gaan. Eerst maar een lekker kopje koffie bij COBRA en nog een uurtje tijd om te winkelen in de P.C. Hooftstraat. Het winkelen werd etalages kijken, de mode van toen (sale) en de nieuwe mode.
Schoenen, juwelen, dames- en herenmode en een schitterende kookwinkel. Gelukkig werd het tijd om naar de breimiddag te gaan. Na hartelijk te worden begroet en voorzien van het patroon kon je naar boven gaan en je breiwerk opzetten. Ik begon met een restgaren, dat later uitgehaald wordt. Er wordt steeds gemeerderd tot je het gewenste aantal steken hebt.
Toen heb ik de steken op een rondbreinaald gezet en kon verder breien tot de gewenste lengte. Om twee uur ging de eerste groep dames en heren naar de lezing over de tentoonstelling van Hendrick Avercamp: IJspret, door mevrouw Bianca du Mortier. Zij liet ons via beelden de kleding zien die voorkwam op de schilderijen. Al breiend kijken en luisteren naar de boeiende uitleg.
De heer Jan de Hond stond geduldig te wachten tot hij het verhaal van de walvisvaarders kon vertellen. Vanaf het begin van de 17e eeuw vertelde hij het verhaal van de walvisvaarders en de mutsjes die opgegraven zijn. Alle kleren werden hergebruikt, alleen werden de mannen begraven met hun eigen mutsje. Ieder had zijn eigen kleur en vorm. Na deze zeer leerzame lezing konden wij nog een poosje aan ons mutsje breien.
Wat rondlopend en kijkend naar andermans werk vroeg ik of ze wel eens een weblog bekeken, ik had op een klein stickertje de naam van berthi.web-log gezet met daaronder Elma. De meesten waren vaste lezers van Berthi, toch kon ik nog 45 stickers kwijt die ze op hun patroon plakten. Steeds heb ik duidelijk gezegd: ik ben BERTHI niet, maar ben van de fanclub. Mijn naam Elma kom je dan wel tegen, ik reageer wel eens.
De hele terugreis heb ik zitten breien. Je begint de muts met te meerderen tot het gewenste aantal steken, dan een lang recht stuk. Je mindert tot het aantal steken waar je mee begint, het wordt zo een dubbele muts die dan nog vervilt wordt. Bij gebrek aan een echte walvisvaarder heb ik dit glazen hoofd gebruikt.'
Breien staat op dit moment meer dan ooit in de aandacht. Ik juich dit toe! Het Reformatorisch Dagblad verscheen op 2 januari met het artikel Breien is chocolade voor de geest, het Algemeen Dagblad schrijft vandaag over de Warme Truiendag die vrijdag 12 februari voor de vierde keer wordt gehouden, het magazine Vrouw had vorige week een breibijlage van babykleertjes, waarvan je de patronen kunt downloaden, de Hortusboom krijgt een vrolijk gebreid jasje en dit is zelfs bekend in Parijs. Als laatste noem ik dagblad Trouw waarin vorige week zaterdag het artikel Breimanie is niet te stoppen verscheen. Hierin aandacht voor de mutsen van de walvisvaarders uit de zeventiende eeuw.
In de collectie van het Rijksmuseum zijn diverse mutsen van walvisvaarders te vinden. Deze zijn tijdens archeologische vondsten gevonden in het walvisdorp Smeerenburg in het Noordpoolgebied. De muts was je identiteit in Smeerenburg. De arbeiders waren te herkennen aan hun muts. Jan met de blauwe muts. Klaas met de roodgestreepte muts. Daarom was het een kwestie van respect dat ze hun mutsen mochten ophouden als ze hun graf in gingen. Door de hoge zuurgraad zijn de wollen mutsen intact gebleven.
Momenteel worden de mutsen die in het bezit zijn van het Rijksmuseum gerestaureerd en bij de heropening in 2013 zijn ze weer te zien.
Vandaag organiseerde het (B)Rijksmuseum een mutsen breimiddag. De belangstelling was groot. Er kwamen meer aanmeldingen dan er plaatsen waren. Elma was op tijd en veroverde een breiplekje. Haar breiverslag met foto's kun je morgen lezen. Ik kan je wel alvast vertellen dat Elma een geweldige dag heeft gehad.
De eerste vier foto's komen van de site van het Rijksmuseum en de onderste foto is gemaakt door Rene den Engelsman.
Frouke: '... jaloers op die naaldenkokertjes (zie foto vorige log): op deze manier worden in Hongarije nog steeds vaak baby's "ingepakt" (let wel, het is geen inbakeren, dit is een "milder" pakketje) en ik verzamel de antieke babybedjes, zoals ik ze noem.
Het babybedje bestaat uit een matrasje (met mooie hoes eromheen), heel dun, en lang, waarvan je de onderste helft over de baby heenvouwt en dan met strikken die van opzij komen dichtbindt. Mijn kleinkinderen lagen in zo'n Hongaars geval en het is inderdaad een zegen! Ik heb er al heel wat baby's en hun moeders helemaal rustig en gelukkig van zien worden.
Het is er eentje met een schattige bonte hoes: ingeweven strepen en dan ook nog eens handgeborduurd. De moderne hoezen hier zijn meestal van wit katoen met broderieranden. In Duitsland worden ze nu nog verkocht als Taufkissen/doopkussen, heel overdadig van kanten en frutsels voorzien...'
In Cultureel Centrum De Weijer Boxmeer heeft Marlie Lamers de expositie Collectie d'Hélène - rituelen op het levenspad ingericht. Ine bracht een bezoek aan deze fraaie tentoonstelling.
Ine: ' "Van beschuit met muisjes tot rouwkrans, ons leven zit vol met rituelen. Kleine en grote, klassieke of zelfbedachte rituelen geven extra betekenis en waarde aan bijzondere gebeurtenissen in ons leven", aldus het foldertje. In meer dan tien vitrines en wandplaten wordt een beeld geschetst van gebruiken rondom geboorte en doop, opgroeien, huwelijk en sterven. Dat begint al met een "welkom lieve kleine" kussentje, dat de aanstaande moeder maakt. Geboortesuikers, geboortecadeautjes. En dat kruisje hadden wij thuis vroeger óók. In het roze en het blauw.
En wat zeg je van die schattige bakerkindjes? Het zijn naaldenkokers.
Deze tentoonstelling loopt nog tot 12 februari.
De Weijer, De Raetsingel 1, Boxmeer, maandag tot vrijdag 9.30 tot 17.00 uur, zaterdag 9.30 tot 14.00 uur.
Als je in de buurt bent, ga kijken, het is echt de moeite waard. Marlie heeft wel gevraagd om door te geven dat in De Weijer ook 's avonds van alles te doen is zodat je ook dan een kijkje kunt nemen. Boxmeer heeft een station. Van daar is het een 10 tot 15 minuten lopen.'
Tot en met zondag 7 februari is in de Sint Petrus Canisiuskerk, beter bekend als de Molenstraatkerk, te Nijmegen de quiltexpositie
De verbindende kracht van Quilts te zien. De tentoonstelling draait om het levensverhaal van An Keuning-Tichelaar. Tijdens de oorlog was zij actief in het verzet en in de opvang van onderduikers, honger-evacués en kindertransporten. Zo verborg zij een Joodse baby in haar weekendtas, terwijl de boot waar ze op zat onder vuur kwam te liggen. Dit is een van haar vele avonturen die ze vertelt in het boek De verbindende kracht van Quilts, lappendeken van verhalen. Vanuit Noord-Amerika kwamen quilts naar Nederland die uitgereikt werden aan mensen die niets meer hadden. In het Fries Museum zag ik
vorig jaar enkele quilts. Corrie zag de quilts in het kerkje van de Doopsgezinde Gemeente te Witmarsum. Zij heeft diverse quilts op de foto gezet, die hier te zien zijn. En ben je in de buurt van Nijmegen, neem dan de tijd om de quilts in het echt te gaan bekijken in de Molenstraatkerk.
Lies Huizer houdt ogen en oren goed open. Er ontgaat haar niets. En het fijne is dat Lies alle vergaarde informatie deelt met anderen.
Kijk en huiver mee!
Wie wil deze schoenen aan haar voeten? Als het meezit kun je recht blijven staan, laat staan lopen. Wie verzint een dergelijk ontwerp? Een man? Dit roept associaties op met de lotusschoentjes! Het is toch niet de bedoeling dat we terug naar af gaan?
Een paar leuke rode laarzen aan je voeten... Wie houdt je vast als je aan de wandel wilt? Deze laarzen doen me denken aan de Manchu schoenen. De Manchu vrouwen wilden de Chinese vrouwen imiteren die lotusschoentjes droegen. Dit deden ze door schoenen op een stelt te dragen. De Manchu schoenen komen uit mijn verzameling.
Met textiel hebben we elke dag te maken. Kijk alleen al naar onze kleding. Afhankelijk van onze stemming en het weer maken we een keuze uit onze garderobe voor die dag. Is het een sombere, grijze, regenachtige dag, dan gaan we voor gedekte kleuren, maar straalt de zon, dan kiezen we voor frisse, vrolijke kleuren. Kleding vertelt veel over wie we zijn.
In Kleurenpracht neemt Catherine Legrand ons mee op een rondreis door de wereld van kleurrijke kleding. Aan de hand van acht hoofdstukken – Krullen & Spiralen, Schitteringen, Indigo, Flora & Fauna, Gebroken Wit, Mozaïek, Strepen, Kwastjes & Hoofddeksels – maken we kennis met de traditionele kleding van onder andere de Bloemen-Hmong (Vietnam), de Karen (Thailand), de Yao (Vietnam), de Yi (China), de Peul-vrouw (Benin) en de Miao (China). Het gaat om dagelijkse kleding en het merendeel van deze mensen weeft, borduurt, verft en naait deze zelf.
Ondanks de verschillen in kleding waarin de bevolkingsgroepen zich onderscheiden, treffen we ook overeenkomsten. Bloemen en vogels zijn in iedere cultuur geliefd. In China komt de feniks veelvuldig voor op textiel, terwijl de quetzal prijkt op de Guatemalteekse blouses. Het sieraad is voor iedereen de finishing touch van de kleding. Sommige culturen houden zelfs van overdaad. Aan een Akha-hoofdtooi (Laos) zijn zilveren munten, belletjes, kralen, pompons, toefjes apenvacht of geitenwol en verse bloemen bevestigd. Een Lu-jasje (Vietnam) is over de gehele lengte van de ceintuur en op de rug van het jasje met zilveren munten en uitgeklopte metalen penningen versierd zodat de applicaties en het borduurwerk meer opvallen. De Karen vrouw kiest voor witte graankorrels die op de akkers worden verzameld en 'Tranen van Job' worden genoemd. Deze graankorrels worden in de vorm van sterren als sieraad vastgenaaid op de tuniek.
Bij ieder thema is gekozen voor een reeks foto’s die over de volle breedte van de pagina zijn afgedrukt. De vrouw/man staat centraal. Daarnaast worden de kleren en stoffen getoond. Door het grote formaat foto komt het (geborduurde) patroon perfect over. Iedere handwerkster zal dit waarderen. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met dezelfde afbeeldingen die we op de voorgaande bladzijden zagen, maar dan in het klein. De tekst geeft een beknopte uitleg over de vrouwen- en mannenkleding, de stoffen en het handwerk.
Kleurenpracht is zowel een schitterend fotoboek als een geweldige inspiratiebron voor de handwerkster.
Kleurenpracht van Catherine Legrand verschijnt bij Fontaine uitgevers. ISBN 978 90 5956 322 3, 184 pagina’s, gebonden. Prijs: € 19,95.
Catherine Legrand is medeoprichter van de boetiek A la bonne renommée in Parijs. Gedurende haar reizen verzamelde zij kleding, stoffen, sieraden en foto’s die de basis vormen voor haar boeken en ontwerpen. In Frankrijk zijn al meerdere boeken van Catherine Legrand verschenen. Fijn dat er nu een Nederlandstalige uitgave is.
Soms heb je van die weekenden die bomvol zijn. Dit was er zo één, maar wel erg leuk en heel gezellig. Gisteren was de eerste ontmoetingsdag in Nijkerk van de vereniging Merkwaardig, en vandaag werd Matthijs 25 jaar. Een mijlpaal waar we met z'n allen aandacht aan besteedde. Traditiegetrouw ontbrak de Beatrixvlaai niet! Dit terzijde, nu terug naar het handwerk, en wel het pronkjournaal nummer 22 alweer. Jeanny laat het beeldschone handwerk van Nelly zien, één van de handwerkvriendinnen.
Jeanny: 'Dit pronkjournaal is in zijn geheel gewijd aan het prachtige handwerk van Nelly.
Zo’n 20 jaar geleden is een groepje van vier handwerkvriendinnen ontstaan, waarvan Tonia er één was. Ieder maakte zijn eigen ding en Tonia volgde ons of was soms zelfs sneller dan wij. Tot het laatst toe heeft ze met veel plezier gehandwerkt. Het frivolitéwerk is van Tonia. Zij deelde dit graag uit. Helaas hebben wij: Annie, Corry en ik afgelopen jaar afscheid van haar moeten nemen. Tonia is (op 7 uur na) 99 jaar oud geworden. Als herinnering aan Tonia heb ik haar frivolitéwerkjes in dit lapje verwerkt.
Tijdens een vakantie aan de rivier de Gardon in Frankrijk heb ik het ijsvogeltje voor het eerst gezien. Met veel geduld en een eenvoudige camera heb ik het vogeltje op foto vastgelegd. De "liefde" voor dit vogeltje is altijd gebleven. Vandaar dit lapje in Colbert-borduurwerk.
Via de Anna van Burda (omstreeks 1985) ben ik in Schwalmstadt terechtgekomen bij Elisabeth Stübing voor een cursus Schwälmer borduurwerk (ook wel Hessenstickerei genoemd). Sinds die tijd ben ik min of meer verslingerd aan dit soort handwerk. Dit lapje wil ik opdragen aan Elisabeth.
Het Marker borduurwerk geeft mij dezelfde kriebels als het hierboven genoemde Schwälmer borduurwerk.
Dit lapje heb ik met plezier gemaakt voor mijn pronkrol. De letters zijn van mijn overleden man Harry Rassin en van mijzelf Nelly Bronkhorst.
Het lapje met de open randen is nagemaakt uit een pronkrol met de datering 1909.
Als laatste het filet doorstopwerk. Ik vind het wel mooi geworden, maar niet echt "mijn ding".'
Vanochtend om half zeven schoof ik de gordijnen open. WAUW, wat een 'berg' sneeuw. Waarom vandaag? Het komt niet uit, ik moet naar Nijkerk voor de ontmoetingsdag. Ga ik, of blijf ik thuis? Laat ik maar eerst teletekst erop naslaan. Plaatselijk glad op lokale wegen, dat is het. Een telefoontje naar Saskia. Zij rijdt met ons mee naar Nijkerk, maar… zou de trein vanuit het diepe zuiden al zo vroeg op de ochtend rijden? Jawel, Saskia was onderweg.
Snel douchen, boterham eten, spullen in de auto en naar het station. Klokslag half acht konden we op pad naar Nijkerk. Naar omstandigheden verliep de reis redelijk goed. Op de A30 tussen Ede en Barneveld was nog niet gestrooid. In een lange file reden we achter een sneeuwschuiver en een strooiwagen aan, met een snelheid van 40 km per uur. Rond de klok van half tien kwamen we aan in De Schakel.
Het ochtendprogramma was gereserveerd voor de lezing van Anneke Landeweer over Blauwdruk. Jammer, ze stond in de file en kon niet op tijd zijn. Het schema werd omgegooid. Voor de lunch mocht iedereen haar tas omkiepen om de meegebrachte borduurwerken te showen en erover te vertellen. Een inspirerende ochtend. Ik moet er nog bij vertellen dat de opkomst ondanks het slechte weer erg goed was. In de loop van de ochtend kwamen nog vele 'Merkwaardige' leden binnen die zelfs twee uur in de file hadden gestaan. In het bijzonder wil ik mijn complimenten geven aan de dames uit België die deze erbarmelijke reis hebben ondernomen. Dan voel je je toch echt verbonden met de vereniging Merkwaardig! Bravo, dames!
Gelukkig, na de lunch kon Anneke alsnog haar verhaal houden over de Blauwdruk. Ai, een kink in de kabel. De diaprojector wilde niet meewerken. Dat zul je nu altijd zien. Begint zo’n dag al slecht met een file, en dan doet je diaprojector het ook nog eens niet. Dan maar informatie geven via de meegebrachte blauwdrukken. Ja, ik kan nu in het kort het een en ander vertellen over blauwdrukken, maar dat deed ik al eens, en wel hier. Het is interessant om te weten, dat in Arle 500 na Christus de oudste blauwdruk werd gevonden, een grafvondst. Dan heb ik nog enkele aardige weetjes. In Amsterdam heb je de Blauwburgwal, hier heeft vroeger een blauwdrukker gewoond. In Nijmegen is er het café In de Blaauwe Hand. De blauwdrukker ging na zijn werk een borreltje drinken in dit café, met zijn blauwe handen! De inwoners van Tilburg kregen de bijnaam kruikezeikers. Deze bijnaam is ontleend aan de textielindustrie die tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw op grote schaal aanwezig was. De inwoners spaarden urine in kruiken. Deze werd opgekocht om later wol te verven. Bij blauwdrukken werd urine gebruikt om de verf te fixeren. De uitdrukking een blauwtje lopen kennen we allemaal, en wat te zeggen van een blauwe maandag? Om wol blauw te verven, werd deze eerst in een gele kleurstof geweekt. Vervolgens ging de wol in een bad met (menselijke) urine om de verf kleurecht te maken. Zo hechtte de verfstof zich goed aan de wol, die daarna te drogen werd gehangen. Tijdens het drogen kwam de gele kleurstof in aanraking met zuurstof uit de lucht, waardoor de kleur veranderde in indigo, een blauwe kleur die niet meer uit de wol gewassen kon worden. De wol werd traditiegetrouw op zaterdag in de week gezet en op maandagochtend opgehangen om te drogen en blauw te worden. Op een blauwe maandag konden de wolververs dus niet werken. Het was een rustdag. En na deze lange dag is het nu tijd voor mijn rust...
De onderste foto is gemaakt door Christoph Münch.
Heb je gisteren deel één van het tweeluik over wol gezien op de tv? Nee, bekijk dan hier de uitzending van de Keuringsdienst van Waarde. Neem de tijd ervoor, want het is de moeite waard. Volgende week donderdagavond rond de klok van half negen volgt deel twee op Nederland 3.
De Keuringsdienst van Waarde kocht deze winter een handgebreid vest van highland lamswol van het merk Gant. De prijs was niet mis:
€ 290. Om zeker te weten dat het hier om een handgebreid vest gaat en highland lamswol start de Keuringsdienst van Waarde een zoektocht. In welk hoogland woont het schaap en waar wonen die breisters? Het valt niet mee als de hoogste baas van de modeketen niet wil meewerken. Het is geheim. De Keuringsdienst van Waarde laat het hier niet bij zitten. In een tweeluik over een vest ontrafelt de Keuringsdienst de wijde wereld van wol, en raakt bijna de draad kwijt.
Vandaag is het Gedichtendag en daar sta ik net als voorgaande jaren even bij stil. Dit jaar kies ik voor een gedichtje van Elly Reitsma met een illustratie van Ella Riemersma uit het verzenboek Van vier vroolijke klantjes in het Zouteland (1928). Een gezin met vier kinderen gaat op vakantie. De reis gaat per trein en auto naar Zoutelande in Zeeland. Met 12 kleurige gedetailleerde platen, naast pagina's met vierregelige rijmende teksten, van de reis, het strand, de duinen, een verjaardag, onweer, een strandfeest, een lampionoptocht, spelen in zee, een fort bouwen en een storm. Met kinderen in klederdracht en aandacht voor moderne kleding.
Hookes! Pookes! Pas!
Weet je, dat ik tooveren kan?
Hookes! pookes! pas!
Hookes! pookes! ik wou dat Lijs,
Floeps! een boerinnetje was.
Hoort hen eens praten! Ze maken een plan,
"Ik bouw een huis aan de zee,
Om in te wonen," zegt groote Tjit.
"Heerlijk, roept Hans!" "Ik doe mee!"
Als we hard werken, worden we rijk,
Halen Papaatje en Moek,
Geven een feest als nooit is geweest,
Met ranja en Zeeuwsche koek!
Tjit en Hans en rakker Guus,
Boertjes van Zouteland!
Hookes! pookes! pilatus! klaar!
Daar staan ze! bruin verbrand.
"Ik kook het eten," zegt Lijsje met vuur,
Knoop voor de vischvangst een net,
Piet giet de bloemetjes voor ons raam,
O, wat een leven van pret!
Hookus! pookes! Ik toover niet meer,
Jullie vacantie is uit!
Dag Zouteland! tot het volgende jaar! -
Weg stoomt de trein met gefluit.
Tot 22 maart 2010 is in de Zeeuwse bibliotheek in Middelburg een expositie over Ella Riemersma (1903-1993). Zij verzorgde kinderillustraties, ontwierp boekbanden en modeprenten. Na 1933 is er niets meer van haar verschenen. Op 11 maart verschijnt een publicatie over Ella Riemersma om haar uit de vergetelheid te halen.
De van oorsprong Poolse kunstenares Halina Zalewska heeft een expositie ingericht in Museum Oud Soest. Een speciaal project ontwierp ze hiervoor, getiteld: Annunciation. Een jaar geleden leidde een medewerker van het museum haar rond en ontdekte Zalewska dat haar voorstelling van het kloosterleven te romantisch was. 'De nonnen leefden als moderne armen. In zo'n kamertje stond dan een bed, een waterkan en een po. De muren waren kaal, afgezien van een simpel crucifix. Die geestelijkheid, het contact met hemelse sferen - ik merkte er niets van. Ik zag kale kamers en een hoop zelfopoffering, verder niets', zegt Zalewska in een interview met dagblad Trouw. 'Ik besloot om het museum als decor voor mijn expositie te gebruiken. De nonnenkamers mochten vertellen over het dagelijkse kloosterleven, terwijl mijn speciaal voor de gelegenheid gemaakte kunstwerken steeds naar spirituele zaken verwijzen.'
Bij binnenkomst in het museum komen de bezoekers de jas van aartsengel Gabriël tegen. 'Gabriël heb ik bloemenzaad op zijn spierwitte jas gespeld. Om maar te zeggen: als hij aan iemand verschijnt, dan raakt dat vooral het aardse leven. Dan wordt er een aards zaadje geplant. Als de hemel zich met ons bemoeit, dan heeft dat vooral consequenties voor ons aardse leven.'
De witte pop (First Love) in één van de nonnenkamers is ook een engel. 'Maar door zijn opgeplakte organen is hij ook mens. Ik geloof dat ieder mens onbevangen, als engel, geboren wordt. Naarmate we langer op deze aarde rondlopen, veranderen we langzaam in een mens. Vandaar die organen.'
Halina Zalewska is drie jaar geleden na het overlijden van haar moeder begonnen met borduren. Vrijwel altijd kiest ze kleding en stoffen uit die oud zijn en een geschiedenis met zich meedragen. Met haar borduursels geeft ze een nieuwe betekenis aan het verleden.
Halina Zalewska: 'Ik verweef textiel en geborduurde elementen, samen met tekeningen, sculpturen en grafiek.'
De expositie Annunciation in Museum Oud Soest is nog te zien tot en met zondag 31 januari 2010. Het museum is geopend op: woensdag, zaterdag en zondag 13.30 - 17.00 uur.
Anderhalf jaar geleden stond in het Leidsch Dagblad het volgende te lezen: 'Leiden moet een kostuummuseum krijgen. Een initiatiefgroep heeft vergevorderde plannen om in een leegstaand pand het Textile Research Centre onder te brengen. 'Zo'n museum hoort in een textielstad als Leiden', zegt initiatiefneemster Gillian Vogelsang. Er is veel gebeurd in anderhalf jaar. De collectie van het Textile Research Centre is gegroeid met ruim 3000 kledingstukken en na het onderkomen in het Museum van Volkenkunde te Leiden is er een nieuwe locatie gevonden op Hogewoerd 164 in Leiden. 'Naast een studieruimte en bibliotheek hebben we nu een aparte zaal voor lezingen en workshops en natuurlijk een fraai depot. En ik ben dolblij met de permanente tentoonstellingsruimte waar we voortdurend wisselende onderdelen uit de collectie kunnen tonen. Iedereen kan zo binnenlopen. Maar als je iets specifieks wilt bestuderen is het beter om dat van te voren even aan te vragen', laat Vogelsang weten in een interview met dagblad Trouw.
De nieuwe liefde van Gillian Vogelsang gaat uit naar bidkralen uit de hele wereld. 'Ik ben vooral geïnteresseerd in "kleding en identiteit". Dus de betekenis en de achtergrond die de kledingonderdelen en accessoires vertellen. Textiel moet een relatie hebben tot het lichaam. We hebben hier natuurlijk ook wel wat andere textiele dingen, maar de focus ligt vooral dáár.'
Het Textile Research Centre is open van ma-wo 9.00-16.00 uur, andere dagen op afspraak. Tel: 071-5134144.
Een gedeelte van de collectie van Herman Roza is aangekocht door het Textile Research Centre.
Foto: Choker uit Istanbul
Laatste reacties